Over de kunst van het ont-moeten en echt zakken in jezelf.
Vanmorgen las ik een artikel waarin de wereld naadloos werd opgedeeld in twee kampen. Links tegenover rechts, de ‘slachtoffers’ tegenover degenen die ‘eigen verantwoordelijkheid’ nemen. Dit gebeurdt ook vaak met de nuchtere realist tegenover de ‘zweverige spiritueel’. Het lijkt wel alsof we verleerd zijn om naar het individu te kijken. Zodra we één hobby, voorkeur of visie van iemand kennen, plakken we er meteen een heel pakket aan aannames bovenop.
Maar het leven is niet zwart-wit. Het is geen binaire optie. Het menselijk bestaan is een rijk, gelaagd landschap van ervaringen, gevoelens, twijfels en nuances. Waar is de individuele persoon gebleven in dit geweld van hokjes en snelle oordelen?
Het pantser van het oordeel
Dat we zo snel geneigd zijn om in te kleuren en labels te plakken, is eigenlijk heel menselijk. Het verstand houdt van overzicht. Een compleet mens ontmoeten met al zijn tegenstrijdigheden vraagt moeite, geduld en nieuwsgierigheid. Een etiket is lekker makkelijk. Maar er speelt nog iets diepers: labels en meningen bieden een schijnveiligheid.
Zolang we ons vastklampen aan een strak oordeel over de ander of een wij-tegen-zij-verhaal, hoeven we niet stil te staan bij onze eigen onzekerheden of angsten. Het is een pantser. Wanneer iemand ons met open, rechtstreekse nieuwsgierigheid benadert, kan dat voor dat pantser vreemd genoeg zelfs voelen als een aanval. Want openheid vraagt dat we zakken van ons hoofd naar ons gevoel. En naar binnen kijken… dat durven we niet altijd zomaar.
“Wanneer we stoppen met vragen ‘Wie ben jij?’, praten we niet meer met een mens, maar met ons eigen vooroordeel over die mens.”
Van praten over naar werkelijk zijn met
We zien dit mechanisme overal terug. Online, waar snelle reacties zonder oogcontact de nuance platwalsen. Maar ook in ons dagelijks leven, waar er steeds vaker over elkaar wordt gepraat in plaats van met elkaar. Het rechtstreekse, open gesprek raakt op de achtergrond. We zoeken de bevestiging van onze eigen hokjes, in plaats van de ontmoeting die onze aannames aan het wankelen mag brengen.
En toch verlangen we diep van binnen bijna allemaal naar hetzelfde: gezien worden voor wie we écht zijn. Niet als representant van een stroming, een politieke kleur of een maatschappelijke trend, maar als mens.
De ruimte van een individuele retraite
Om de ander weer onbevooroordeeld te kunnen ontmoeten, moeten we eerst weer leren om ons Zelf onbevooroordeeld te ontmoeten. En dat doe je niet door nog meer theorieën te lezen, nieuwe concepten aan te nemen of je aan te sluiten bij een volgend ‘groepje’.
In mijn individuele retraites staat precies dat centraal: ruimte scheppen.
Geen opgelegde meningen, geen spirituele dogmatiek en geen ‘moeten’. Maar een veilige, stille bedding waarin je kunt vertragen. Waarin je de verhalen die je jezelf en anderen vertelt even mag laten rusten. Een plek waar je mag zakken uit de drukte van het verstand, voorbij alle etiketten, rechtstreeks naar jouw eigen voelen en aanwezigheid.
Wanneer je stil durft te worden bij jezelf, verdwijnt de noodzaak om te oordelen of jezelf te verdedigen. Je vindt weer de rust en het vertrouwen in wie jij bent….Een mooi en prachtig uniek individu.
Voel je dat het tijd is om de ruis van de wereld even uit te zetten en echt contact te maken met jezelf? Neem gerust contact op voor een afstemming over een individuele retraite op maat.
