Waarom we de ‘Gnosis’ niet langer moeten verzwijgen
We kennen het allemaal wel. Een liedje dat in je hoofd blijft hangen met een tekst die nét iets te goed aansluit bij je gedachten. Voor mij was het onlangs het nummer met de zin: “I’ve never danced like this before… shouldn’t talk about it.”
“Je zou er niet over moeten praten.”
Dat is precies het gevoel dat veel mensen hebben bij hun diepste ervaringen. We leven in een wereld van meten, weten en bewijzen. Zodra we het hebben over esoterisch christendom, de gnostiek, of die onverklaarbare ‘flitsen’ van weten, voelt het alsof we een verboden grens oversteken. We doen liever alsof we het niet ervaren, uit angst om voor ‘zweverig’ versleten te worden.
Maar wat als dat ‘onverklaarbare’ juist onze meest betrouwbare gids is? Durf jij je innerlijke leiding te volgen?
Het Kompas in de Ardennen
Jaren geleden leerde ik een les over vertrouwen die ik nooit zal vergeten. Ik was met een vriend in de Belgische Ardennen. Hij raakte mentaal de weg kwijt, stapte in zijn auto en verdween. Uren later belde hij me, in paniek: hij was van de weg geraakt en zat op een politiebureau.
Ik had geen kaart, geen GPS (dit was in een tijd dat dat nog niet vanzelfsprekend was), en ik had geen flauw idee waar hij was in dat uitgestrekte gebied. Toch stapte ik in de auto en begon te rijden.
Zonder na te denken, zonder te zoeken, reed ik in één keer naar het juiste dorp en stopte voor de deur van het bewuste politiebureau. Het ging ‘vanzelf’. Mijn ratio wist de weg niet, maar mijn ziel was al gearriveerd.
De Vraag in de Nacht
Lange tijd heb ik mijn retraites gepromoot vanuit een ‘praktische’ hoek. Rust, balans, even ontsnappen aan de stress. Dat is veilig, dat begrijpt iedereen. Maar onlangs kreeg ik in een droom een glasheldere vraag voorgelegd:
“Wanneer ga je het nu eindelijk eens over Mij hebben?”
Het was een herinnering aan de bron waaruit ik werkelijk put: de Christus-impuls, de Gnosis, de innerlijke wijsheid die in ieder van ons aanwezig is. Ik realiseerde me dat ik mijn eigen ‘spirituele kapitaal’ achterhield. Door het alleen maar over ‘praktische ontspanning’ te hebben, negeerde ik de diepe, esoterische stroom die mijn leven en werk werkelijk betekenis geeft.
Voorbij de Ratio
In mijn retraites nodig ik je uit om je dagelijkse gedachten, die constante stroom van ‘moeten’ en ‘regelen’, even niet te serieus te nemen. Want pas als die ruis stiller wordt, ontstaat er ruimte voor de Gnosis.
Het is die staat van zijn waarin je niet langer ‘aan het stuur’ hoeft te zitten om de juiste weg te vinden. Waarin je durft te vertrouwen op de synchroniciteit, op het liedje in je hoofd, of op die innerlijke trek die je precies daar brengt waar je moet zijn.
De Uitnodiging
Laten we stoppen met doen alsof deze ervaringen er niet zijn. Laten we praten over de ‘goddelijke vonk’ en de weg van het hart.
Mijn retraites zijn er voor de zoekers die voelen dat er meer is tussen hemel en aarde dan we op een spreadsheet kunnen vangen. Voor degenen die durven te dansen op een ritme dat de wereld nog niet begrijpt.
Ben jij klaar om de navigatie van je ziel te volgen?
Voel jij ook die ’trek’ naar binnen?
Soms is een retraite niet alleen een moment van rust, maar een noodzakelijke herijking van je innerlijk kompas. Durf jij de controle even los te laten om te horen wat er in de stilte tegen je gezegd wordt?
Ik begeleid je graag in een individuele retraite waarin we de ruimte maken voor jouw eigen Innerlijke leiding.
[Bekijk hier de mogelijkheden voor een individuele retraite]